Geografia turystyki międzynarodowej

Burzliwy rozwój ruchu turystycznego jest jedną z cha­rakterystycznych cech naszych czasów. Turystyka międzynaro­dowa rozwija się w tak gwałtownym tempie, że powoduje to konieczność prowadzenia specjalnych badań nad jej rozwojem.Pierwsza zorganizowana grupa turystów zagranicznych od­była podróż w roku 1863 do Szwajcarii. Właśnie wtedy przedsię­biorczy Anglik Thomas Cook otworzył pierwsze w świecie biuro podróży. Jednakże historia turystyki międzynarodowej sięga w rzeczywistości czasów znacznie odleglejszych. W starożytności były to wyprawy kupców do dalekich krajów, w średniowieczu pielgrzymki pątników do miejsc kultu religijnego (chrześcijan do Rzymu lub Jerozolimy, muzułmanów do Mekki).

W związku z tym’ dąży się do zwiedzania miejsc historycznych, zabytków, a także do zaznajomienia się ze skarbami sztuki i architektury.Przeważająca część międzynarodowego ruchu turystycznego przypadała na Europę. Więzy pokrewieństwa oraz językowe, łą­czące ludność krajów europejskich i pozaeuropejskich, były głó­wnym stymulatorem podróży zagranicznych. Turystyka zagra­niczna miała jednak wtedy głównie charakter indywidualny.Druga wojna światowa gwałtownie zahamowała rozwój tu­rystyki międzynarodowej. Po wojnie rozwijała się ona w głów­nym makroregionie turystycznym — Europie — w bardzo trud­nych warunkach.

Zniszczony transport i hotele, brak żywności i kwalifikowanych kadr, niestabilność waluty, przepisy celne oraz ograniczenia walutowe wpływały ujemnie na jej rozwój.Jednocześnie wyczerpanie się w okresie wojny zasobów wa­lutowych, silny deficyt bilansu płatniczego szeregu krajów, ko­nieczność uzyskania waluty dla pokrycia importu i odbudowy zniszczonej w wyniku wojny gospodarki spowodowały, że tury­styce międzynarodowej, jako źródłu uzyskania waluty, poświę­cono szczególną uwagę. Rozwojowi turystyki międzynarodowej sprzyjało też rosnące zapotrzebowanie ludności na wypoczynek.

Końcowe lata 40-te można uważać za okres wznowienia po­wojennej turystyki międzynarodowej. Podstawą do takiego twierdzenia są następujące dane: ogólna liczba turystów zagra­nicznych w świecie w 1947 r. wyniosła 16,6 min (przyjazdy), a w 1948 r. — ponad 20 min. W przededniu pierwszej wojny światowej zarejestrowano w świecie 18—19 min turystów zagra­nicznych (przyjazdy) rocznie. W ten sposób pod względem liczby turystów zagranicznych poziom przedwojenny został osiągnięty w 1949 r.Wszystkie dane dotyczące turystów w świecie w poszczególnych krajach oraz wartość dochodów z turystyki i wydatków na turystykę po­dane są według danych statystycznych Międzynarodowego Związku Ofi­cjalnych Organizacji Turystycznych UIOOT (Union Internationale des Organisations Officielles de Tourisme) publikowanych w „International Travel Statistics”.

 

Przez liczbę turystów rozumie się liczbę przyjazdów turystów za­granicznych do określonego kraju. Ponieważ jeden turysta zwiedza nie­kiedy jednocześnie kilka krajów, ogólna liczba turystów jest nieco mniej­sza niż lic2ba przyjazdów. W związku z tym, ie praktycznie czasem nie­możliwe jest wydzielenie liczby turystów na podstawie liczby przyjazdów, w statystyce turystyki międzynarodowej często używa się terminu „liczba turystów” zamiast „liczba przyjazdów”.Należy zaznaczyć, że wyniki te były osiągnięte w ciągu czte­rech lat po zakończeniu drugiej wojny światowej, podczas gdy po pierwszej wojnie światowej, kiedy skutki wojny były mniej dotkliwe, turystyka zagraniczna zaczęła się rozwijać na większą skalę dopiero po roku 1926, to znaczy po ośmiu latach od zakoń­czenia wojny.